‘Mijn vader zegt dat ik niets kan’
“Thuis had ik altijd ruzie, echt altijd. Ik was best een stomme puber, maar omdat we zoveel ruzie hadden
moest ik weg van mijn ouders. Ik heb in heel veel groepen gewoond en ook in de ggz voor autisme en
ADHD. Toen ging ik weer naar huis, maar daar werd ik super depressief. Ik kwam mijn bed niet meer
uit en wilde dood, daarom werd ik opgesloten in de jeugdzorg. Als ik daar was gebleven was ik echt gek
geworden. Gelukkig mocht ik hierheen. Ik woon met drie andere jongeren en mijn gezinshuisouders. Ik heb
een eigen studio en mag hier nog een tijd blijven. Mijn vader zegt altijd dat ik niks kan, maar mijn
gezinshuisouders helpen me om dingen te leren. Ik doe mijn eigen was, ruim mijn kamer op, ga weer naar
school en ben nu de beste van de klas. Pillen slik ik ook niet meer. Nu wil ik leren om meer vrienden te maken
en straks wil ik in de stad op mezelf wonen."
- Marieke, 19 jaar
In verband met de privacy van alle betrokkenen zijn namen en locaties aangepast.
Dit verhaal komt uit het boekje – Hun verhaal ons verhaal – een uitgave van St.Jeugddorp De Glind - april 2022
